مىگريست مثل بهار بر لاله‌هاى نور كه از خاك مىدميد * فرياد كيست مىگذرد از كبود چرخ فرياد كيست كه ناگاه مىلرزد آسمان و زمين آفتاب و ماه * خوابى چنان شگفت كه تنها تو ديده‌اى گاهى كه در شبانه‌ى غربت با ياد آشناى پدر مىگريستى اين لاله‌زار خرد اسيرىست از كاروان نور كه مىرفت « 1 »

--> ( 1 ) - ميراث عشق ؛ ص 401 - 403 .